Spoken words , hijab mijn keuze!

image

12 jaar was ze, de dag dat ze ‘m droeg. 12 jaar was ze, de dag dat men vroeg of het gedwongen was, want dat stof op haar hoofd leek alsof het niet tot haar gedrongen was, dat ze zich overgaf aan iets wat gezien wordt als onderdrukking de tegenoverstelde wat de maatschappij ziet als mislukking. Ondanks hun tunnelvisie leek men in haar omgeving niet te beseffen dat dit ongedwongen was. ‘Aww wat zonde, je hebt zo’n prachtig haar’ of ‘je bent nog TE jong om je zelf te bedekken’ kreeg ze als commentaar. Niet dat zij enige vorm van medeleven verwachtte, want dan kan je namelijk lang wachten! Nee, uit onmacht en onwetendheid begonnen zij zelfs aan haar hoofddoek te trekken en zagen ze haar op een of andere manier als n verdachte. 

15 jaar was ze, iedereen uit haar dorp had een bijbaantje en ook zij ging opzoek. Volgends de criteria voldeed ze aan alle eisen, maar nadat de werkgever haar naam zag op haar CV dacht hij… urgh.. weer geen trofee. Want de trofee die volgends de criteria voldeed aan de eisen voor deze functie was in zijn ogen niet de juiste optie. Hij ging er vanuit dat zo’n persoon als haar niet veel kon, niets aankon, en al helemaal geen ABN kon. Zonder objectief te denken en dat meisje een kans te geven, besloot hij haar sollicititatiebrief niet verder te lezen. Hij nam een andere leeftijdsgenootje zonder argwaan aan en raad eens wie uit zijn winkel had gestolen? Juist zij ja, met die Nederlandse achternaam.

16 jaar was ze toen ze haar HAVO had afgemaakt en haar vertrouwde omgeving voor een onbekende stad had vrijgemaakt. Ze leerde mensen kennen en moest aan de gedachten wennen dat mensen haar normaal aanspraken zonder haar vooraf eerst belachelijk te maken. Want in haar dorp heeft ze vele opmerkingen gehoord waardoor zij begon te twijfelen of dit wel de juiste spoor voor haar was. Er waren immers geen lotgenoten die met haar in dezelfde schuitje zaten en keer op keer vertelde zij dat dit stof die zij uit geloofsovertuiging droeg niets te maken had met terrorische fanaten. Ze vertelde met trots over de citaten van onze lieve profeet vrede zijn met hem en haar omgeving begon haar meer te haatten. Lakum dinukum waliyadin. riep ze uit volle overtuiging en elke rare opmerking zag zij als dankbetuiging. Want Allah subhana wa ta’ala test mij riep ze nog harder in haar gebeden. De hadith : “Onze Heer, op U vertrouwen wij en tot U wenden wij ons in berouw en tot U is de terugkeer las zij keer op keer en met die gedachten vond ze rust en werd haar hart gekalmeerd.De dagen gingen voorbij en keer op keer moest zij zich tegenover iedereen verdedigen.  Haar imaan ging omlaag en ze vroeg in haar gebeden aan Allah of hij haar tekenen kon geven en subhanallah nadat zij haar koran opdeed las zij de vers: En Wij zenden de Tekenen, slechts om (hen) te doen vrezen. Surah al-Israa’: 59. Ze begon verder te lezen en kwam deze vers tegen: Wij zullen jou tegen de spotters beschermen.’ [Soerat Al-H’idjr, Koranvers: 95] Haar tranen stroomde van geluk en Alhamdulliah riep ze want die aantijgingen en bedreigingen die zij in haar dorpje mee maakte was de reden dat zij bijna uit haar geloof dreigde te raken. Ze vroeg zich af of haar dua’s wel allemaal aanvaard werden en of al die slapenloze nachten wel waard werden. Ze begon bijna haar hijab te haatten en zij droeg het zo los mogelijk. Zo los zelfs dat mensen zich afvroeg of ze dat stofje nog wel droeg. Tot ze eindelijk besefte dat dit wereldse leven tijdelijk is. En elke keer dat iemand een opmerking maakte deed het haar niets meer, ze kreeg een afkeer, en ze ging niet meer tekeer. Integendeel zelfs, ze had medelijden met hun denkwijze en al helemaal met hun levenswijze. Want de levenslessen van onze voorbeeldvrouwen moeten zij helaas missen. Sad! 

In de loop der jaren kwam ze mensen tegen met zoveel hiyya, imaan en visie op het leven. Alhamdulliah, alle lof aan Allah. En in die tijd heeft ze haar dorpsleven makkelijk kunnen overleven. Nu is zij een gescheiden moeder met een ander visie op het leven en moge Allah subhana watala haar belonen met een goede broeder. En zij moeten sluiers over hun boezem dragen en hun sieraad niet openlijk tonen, behalve aan hun echtgenoten. (Koran 24:31)

En met deze prachtige vers heb ik besloten om deze poetry mee af te sluiten.

Khadra Dahir

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s